ang dami kong pinapangarap sa buhay. ang dami kung gustong bilhin, maangkin, mapuntahan, masuot, magamit, makain at mapasaakin pang habang buhay. minsan nga e, lumilipad ang utak ko sa kaaisip ng mga bagay na kahit papano hindi naman masyadong mahirap abutin, mga bagay na di gaanong malayo sa katotohanan. ikanga ng iba “LIBRE LANG NAMAN ANG MANGARAP”.

sa edad kong 20 marami na akong narating sa buhay. may trabahong maganda. nag-aaral sa dekalidad na institusyon. may masayang pamilya na handang tumulong sa akin. nakakabili at nakakakain ng mga pagkaing minsan kung gugustuhin ko. marami narin akong napuntahan dahil na rin sa pagsisikap ko.

pero pano ang bukas? kung hindi ko na kaya!? pano nalang ang mga pangarap kong hindi ko pa naabot. may pag-asa pa kayang mahawakan ko to, kung saka-sakaling mapagod ako sa pangangarap ng mga bagay na kinakailangan ng mahabaang pasyensya!?pano nga kaya!? hahaii!? mahirap ano!?

sa ngayon ang pangarap ko lang naman sa buhay ang makapagtapos ng sikolohiya, mag-aabugado pagkatapos. matulungan ang pamilya at maituloy ang pinaplano naming gumawa ng coffee shop kasama ang barkada ko. pero ang isa sa mga pangarap ko talaga sa buhay ang mailagay ang saya, lungkot, galit, gulo, ingay, pait, tuwa, at liwanag ng bawat tao sa pang-araw araw sa isang litrato at yan ay ang maging —

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-