abot tenga ang ngiti ko ng natanggap ako sa call center na pinapasukan ko ngayon.  naaalala ko pa, naglilinis ako sa bahay nun, pawis at walang suot na t-shirt, mukhang boy talaga ang dating ng biglang nagring ang telepono kong tatlong taon na sa serbisyo at animo’y sinasabihan na ako ng “SIR, WALA KA BANG BALAK NA HANAPAN NA AKO NG KARELIBO?”

“helo is this augus rian bajenting?” sabi sa kabiling linya. ako naman dali-daling sumagot na napahawak sa ilong kasi baka tumulo ang dugo. ITO NA NGA! englisan na to.  ang hinihintay kong tawag na hudyat na muli kong pagbangon at muli nilang pagkalubog (DRAMA).

isa na ako ngayong call center agent. pero hindi lang basta-bastang call center agent kasi “more than just a call center” ang pinapasukan namin. so! madaling sabi “more than just a call center agent” din kami– ambisyoso.

well hindi jan ang sentro ng kwentong ito.. hahaha

sa unang sweldo ko, hindi nino man mapantayan ang ligaya na aking nadarama. unang sweldo ko yun. pinaghirapan, pinagpasiwasan, pinagpaguran, pinag-gisingan ng maaga at pinag-MUMURA ng mga kano. tumatawag lang naman kami sa ESTADOS UNIDOS para tanungin ang mga bobong mga puti ng kung ano-ano.  isang kumplit na survey at kapalit ng itatagal mo sa trabaho. lalo na, na lahat kami eh PROBI pa.

at dahil sa trabahong ito, ang dami kong nalaman sa buhay lalo na kung pera ang pag-uusapan. NAPAKAHIRAP makamit ng limang libo at higit pero napakadaling mawala. labing-limang araw na kulang sa tulog, puyat at takot sa tubig kapag madaling araw ang duty  mo. idagdag mo pa ang HINDI MAKAING pagmumura ng mga alagad ni OBAMA. hahaiiii!! OUCH it hurts. pero ang limang-libong pinaghirap ko sa loob ng labing-limang araw ay pwedeng mawala sa limang minuto o segundo.

ang saya ko ng nakabili ako ng imi na chuck taylor na nagkakahalaga ng 380. mga bagong damit na ukay-ukay isang nagkakahalaga ng singko at 70 na checkered na polo. meron ding bagong brief na carter at suporter narin. meron din akong nabili na tatlong ukay-ukay ng HOODIES dalawang nagkakahalaga ng 100 at isang 130. napag-aral ko ang sarili ko. nabigyan ko kahit papano ang pamilya ko ng kunting balato. at higit sa lahat na tupad na ang pangarap ng selpon kung tatlong taon sa serbisyo, nakabili na ako ng deKAMERANG selpon (minsan kung nafeature dito ang pon ko na yun).

hindi ko mapagkakailang pera na pala talaga ang nagpapagalaw ng mundo. lalo na ngayong ako ang gumagastos sa pag-aaral ko. minsan kahit may NINOY ako sa pitaka, ang sakit sa puso ang kumain ng lunch. pero kalusugan ang puhunan ko dito, kaya kailangan kong bumayad. kahit nga sa jip ” pwede bang libre na lang, ang dami ko pang kulang sa skul ehh” pero alam kung hindi dahil yung na lang din ang pinagkukunan nila ng paggastos.

hahaiiii—ang hirap pala ng walang pera at dahil sa wala kang pera mahirap din pala paghawak mo na ang payslip mo. budget dito budget doon. di mo na alam kung saan na punta ang pera mo.

doon mo nalang napagtanto, na nagastos mo na pala  sa walang kwentang bagay, isang daang HIRAP kapalit ng isang milyong PAGSISI.

kokak. kokak? KOKAK!!!