…nang kinausap ko SARILI ko!

habang naglalakad ako mag-isa sa gitna ng maingay na kapaligiran, mga taong walang magawa sa buhay,sasakyang napa-ingay at panahong nakikisimpatya sa EMO kong araw hindi ko lubos maisip na sa edad kong bente uno ang rami ko na palang nakasalamuhang tao. iba’t ibang pananaw, paniniwala, gusto – ayaw, paborito at kinamumuhian at kung ano-ano pa. iba’t- ibang estado sa buhay at iba’t-ibang antas ng pag-iisip. may ibang nagtatagal at meron din naman lumilipas lang at ang tanging naiwan sa kin ay ang karunungan na ipinagbilin sakin ng taong yun! masaya at nakakatuwa. dahil sa mga panahong yun, unti-unti kong nakikilala ang tunay kong pagkatao.

sa bawat yapak ng aking paa, bigla kong naisipang kausapin ang isang tao na may malaking parte ng buhay ko. nakakatakot at hindi man ako handa sinibukan kong lapitan at amuhin ang taong ito. abala din sya sa paglalakad at medyo bisi – at may kausap ata! nilakasan ko ang loob ko at bigla ko syang kinausap. “musta!?” tanong ko sa kanya.  noong una’y wala syang sinagot kundi tinanong din ako ng “musta!?”. sinubukan ko syang sagutin ng “OKEY lang naman ako, ikaw?” ganon parin sinagot nya rin ako ng “OKEY lang naman ako, ikaw?”

sa pagkakataong ito, napapikit ako at huminga ng malalim. nag-isip nang nag-isip. naguguluhan at unti-unting nawawala ang mga bagay sa paligid ko at ang tanging nakikita ko ay ang sarili ko at ang taong sinusubukan kong kausapin. sa pagkakataong ito, sinubukan kong tanungin ulit ang mama. hindi pa ako nakapagbitaw ng salita ay bigla syang lumingon sa akin at nguniti. tinanong ako ng “MUSTA NA YANYAN? masaya ba ang buhay mo!?” nanlisik ang mga mata ko. nagtaka at hindi mapakali. “bat nya ako kilala!? bat nya alam ang pangalan ko?! bat sya ngumiti na parang matagal na kaming magkakilala!”

dumating na ba sa buhay nyo ang minsa’y makausap ang sarili nyo? nakakatawa mang isipin dahil minsan nagmumukha kang tanga!? pero sa tingin ko kailangan. ang dami kong gustong itanong sa sarili ko. gaya ng BAT KA BA GANYAN!? ANO BA PLANO MO SA BUHAY!? HINDI KABA NAGSISISI SA MGA KASALANAN MO!? mga tanong na minsan iniiwasan natin dahil natatakot tayo sa katotohanan.  mahirap sa mahirap pero kailangan. dahil sa oras ng pagkawala mo sa tamang daan, iisa lang ang tanging makakatulong sayo, at yan ang sarili mo!

sinubukan kong sagutin ang taong ito.” mabuti naman ako, maraming problema pero ok lang ang buhay! parte lang yan ng takbo ng libro ko. minsan masaya ako, minsan hindi. sa ngayon wala akong magawa, hindi naman kasi ako nag-aaral. gustuhin ko man pero wala pang badjet! sidelayn sidelayn nalang muna. kaya nga biglang naging masakitin ako. sa ngayon patapos na ako sa medikasyon ko for PRIMARY COMPLEX, konting tiis nalang ayos na ako. ikaw!?” at sa oras na yun hindi ko alam kung bakit ang dami kong nasagot! may laman ang sagot ko sa kanya may kirot at may gustong ipahiwatig. bigla syang yumuko at may binitawang salita! “ALAM MO YANYAN ANG BUHAY GANYAN TALAGA. NAIINTINDIHAN KITA, RAMDAM KO KUNG ANO ANG NARARAMDAMAN MO. IISA TAYO. KUNG ANO MAN ANG NARARANASAN MO SA NGAYON DAHIL YAN SA TINAHAK MONG LANDAS. WALANG IBANG DAPAT SISIHIN KUNDI SARILI MO AT AKO!” at sa mga oras na sya’y tapos na sa pagsasalita at bigla nyang hinulog ang isang barya.

Anong ibig nyang sabihin? ano ang gusto nyang iparating? sa muling buntung hininga ko. bigla kong narinig ang ugong ng mga sasakyan. ang ingay ng batang umiiyak habang tinuturo ang lobo. ang palo ng hangin sa aking tenga. sinubukan kong hanapin ang taong kanina lang ay kausap ko, hindi ko sya nakita at ang tanging naiwan ay ang isang barya na itinuro sakin ng isang babae. “kuya piso mo nahulog!”.

doon ko lang napagtanto sa sarili ko pala ang kausap ko. ang sarili kong matagal ng naghihintay ng atensyon ko. ang sariling kong laging nasa tabi ko lang at hindi ko pinapansin minsan. ang dami ko pa sanang gustong itanong sa kanya. ang dami ko pa sanang gustong pagusapan kasama sya. pero siguro ganon talaga ang buhay. hindi mo alam kung ano ang mangyayari. kahit nga sarili mo hindi mo makausap ng matino at masinsinan!

-

-

-

-

-

-

IKAW? sinubukan mo na bang kausapin ang sarili mo!?

dota — laro ng buhay!

habang paulit-ulit akong nanonood ng bawat pahina sa pesbuk, hindi ko maiwasan ang mapataas ang kilay habang ang mga daliri koy abalang pinipindot ang bawat letra sa keyboard.  mainit. maingay. tabi-tabing unit. magulo. mukha at larawan ng isang internet cafe.napakadaming kabataang lalake  ang naglalaro ng online game, na hindi mo alam kung ano ang epekto sa bawat utak na nabibiktima. masaya naman sila kung iyong pagmamasdan. animo’y project sa pagkapa sa bawat galaw na gagawin para lang matalo ang bawat kalaban. minsan ko na ring sinubok ang larong ito. kahit papano nasiyahan ako sa larong sinasabi nilang LIBANGAN NG KABATAAN.

iba nga siguro ang epekto ng larong ito. dahil ang iba ay napapasigaw at napapahiyaw.

” wag kang matakot. jan! jan nga! jan nagtatago ang bading, lapitan mo!” sigaw ng isang lalakeng para bang wala ng bukas kung makahiyaw.

napapatanong tuloy ako sa sarili ko kung kailagan ba talagang sumigaw sa tuwing nilalaro ang online game na to!? sa kadahilanang kahit saan ako magtungo sa tuwing nagnenet ako at may naglalaro ng game na to laging may nagsisigawan.

DOTA ang tinutukoy ko. kahit sino biktima ng larong ito. kung tutuusin marami naring online game ang sumikat noong nakaraan panahon. pero iba pa rin ang epekto nito sa mga bata ngayon nat-tu-mensyon na may mga matatanda ring naglalaro ng dota. kahit nga kababaihan ay giliw na giliw sa paglalaro ng dota. bagong COCAINE ng youths, yan ang dota. masarap, magastos, nakakasaya, magulo, nakakagalit, nagpapatawa at lahat lahat na.  well kung titingnan mo ok na rin yun kesa tunay ng shabu at marijuana ang pagkaka-abalahan ng kabataan.

“f*ck you!, gago ka! ano ba tong sniper!?? abnormal ata to!?” mga binitawang salita ng lalaki sa likuran ko habang gigil na gigil sa paghawak ng mouse nya para laruin ang nasabing DOTA.

Nakakahabag man at medyo bastos man kung pakinggan. pero ramdam ko ang saya nila patungkol sa laro. ang tanging kakampi nila sa buhay. tanging bagay na nagpapalimut ng problema nila sa buhay. laro na minsa’y iniisip nilang laro ng tunay na laban sa buhay. MAY NATATALO AT MAY NANALO.

yan ang dota! nakakaadik at iba ang tama!

BIKTIMA LANG AKO!

mahiwaga ang umaga, umuulan at tahimik ang paligid. gumising akong hindi maganda ang pinta ng aking mukha. hindi ko alam kung bakit. pero isa lang ang alam kung tama, wala akong ganang pumasok sa trabaho. pinilit kong amuhin ang sarili ko, ngumiti at bigyang lakas ang tamlay kong katawan, ganun parin — walang ganang pumasok sa trabaho.

isang taon at limang buwan na rin akong nagtratrabaho bilang  call center agent. sa loob ng mga araw na yun. masasabi kong masaya naman ako bilang isang empleyado. maraming nagbago at marami akong bago. marami akong naranasan na di ko pa naranasan noong ako’y isang ordinaryong palamunin lamang ng aking mga magulang.

hindi ko alam pero tanging ang blogsayt na to kakampi ko sa lahat ng madidilim kong araw. sa katunayan nga matagal-tagal na rin akong di nakapagsulat sa sayt nato. iisang bagay lang ang naalala ko, na pagsusulat at blogging ang isa sa magandang therapy sa taong stress. siguro stress lang talaga ako, sa nakalipas na panahon. ang aking lang kasi, dahil sa stress at depress at lahat na ata ng less sa mundo pag-umatake sa isang tao lahat naaapektohan. grrrrrrr! kakainis talaga! sa ngayon masasabi kong ang laki ng epekto ng stress sa akin, so sobrang laki pati ang trabaho ko na tanging daan para makamit ko ang sarili at pamilyang mithiin, unti-unting nawawala. NAWAWALAN AKO NG GANANG MAGTRABAHO!

kaya namang labanan ang stress, pero sadyang malakas lang talaga ang puwersa niya. sa sobra lakas, pati ikaw nawawalan ka ng kumpyansa sa sarili. unang bagay na kinukuha mula sa tao at kung ang bagay na ‘to ay wala na, isusunod na ang emosyonal na aspeto ng isang biktima. kainis talaga!

iisa lang ang alam kung tama. BIKTIMA LANG AKO!

pakitagay please!!

nagsisimula ng dumami ang tao. maingay ang paligid, may naglalakad, nagtetext, tumatawa, nakatutunganga, umiinom, kumakain at marami pa. lahat ay busy.

klase-klaseng tao, klase-klaseng antas sa buhay. may teens, matatanda, at middle-of-the-road. habang ako walang magawa gumagawa ng blog na to. ang daming pumapasok sa isipan ko. mga bagay na ginawa ko at gusto kung gawin. kung papagalitan ako pag-uwi o matutulog nalang diretso. kung ano na ang nangyari sa pbb at survivor palau. hindi ko mapantayan ang antas ng utak ko. MAGULO. RAMBOL. MAINGAY.

ang ganitong pangyayari ay minsanan nalang sa buhay ko. bawal na ako umuwi ng matagal. bawal to! bawal yan! ngayon—para akong asong nakawala sa isang dog house, masaya pero unti-unting nalulungkot dahil hindi ko naman alam kung ano ang gagawin ko sa ganitong pagkakataon. matagal-tagal na rin akong di nagyoyosi. nilalanghap ang bawat usok ng katabing kaibigan habang nakikiramdam ako sa lamig ng bote ng red horse na iniinom ni ROSELLE.

bawat musika sa paligid, mula sa balot vendor na umiikot sa lugar, strum ng gitara mula sa combo, ang malamig ng boses ng bokalista, bawat apak ng paa ng mga waiter na busing  nagbibigay serbisyo sa mga customer, yan ang nagpapabuhay ng utak kong tulog habang hinahayaan ang mga daliri kong pindutin ang maliliit na square ng laptop ng kaibigan ko. hindi ko alam kung ano dapat ang isusulat ko!!! WAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHH

TULONG! nalulunod ako sa sobrang tahimik. unti-unti akong sinasakal ng kaboringan at tagos hanggang puso ang tusok ng kablangkuhan ng pag-iisip ko.

inuman na mga tol. kantahan na mga kapatid. maya-maya lasing na tayong lahat!!

GREAT.. nakalimutan ko rin ang lahat ng nangyari..

masakit na katotohanan

Maraming ayaw sa akin. Galit. Naiinis. Kinamumuhian. Well ! wala naman akong magagawa kung di nila ako gusto. Maraming bagay sa mundo na sadyang hindi nagkakatugma. Bagay na dapat tanggapin ng bawat indibidwal sa lupa. Gaya nang, bakit isasama mo ang pikon sa palabiro. Ang nagdadiet sa halimaw kumain. Bobo sa matalino. Konserbatibo sa liberal. Yan ang mga bagay na iniiwasan ko. Natatakot ako na baka sakaling hindi tutugma ang tono ng utak ko sa nota ng kinakausap ko. Lalo pa’t mahilig akong manggago. PRANGKA ! OGAG ! JOLOGSS ! ako yan !

May iba na gusto ako, laging kasama. Masaya sila kung nasa scene ako ng pelikula ng buhay nila. Ako naman Best Supporting Comedian ang drama ko. ( ang gulo ano comedian tapos drama) Masaya naman ang lolo nyo na kahit papano may nakaka-appreciate sa akin. Gaya ng sabi ko may mga  bagay na hindi magkatugma. May iba gusto ako. Meron naming iba na sinusumpa na ang beauty ko. (TANG- INA NYO)

Hindi ko nga alam at ang tanging kinatatakutan ko, kung sakaling sa mga araw ba ng lamay ko, kung sakaling matapos ko na ang misyon ko dito sa mundo. (kung meron man akong misyon) May pupunta kaya sa burol ko at iiyak hanggang sa maubos ang lahat ng tubig sa katawan nya at hanggang sa madehydrate na lang sya. O, baka may magseset-up sa labas mismo  ng burol ng sampung malalaking speaker, disco light, house music, at may darating ng DJ mula pa sa Hard Rock café at habang may ng bebenta ng ticket sa labas, paulit- ulit naman sinisigaw ang “LET’S CELEBRATE, HE IS GONE”.

Dyan mo lang naman malalaman kung marami bang nagmamahal sayo. Dahil matapos ang limang-araw na burol, bibilangin mo kung ilang container ng biskits ang naubos, ilang 3 in 1 ang  nagamit at kung malaki ba ang kinita ng tong mula sa naglalaro ng madjong, tong-its, sabong, 1,2,3 pass, poker, paintball, piko, patintero, jackstone, jolens, bahay-bahayan at kung anik anik pa. Dito mo rin malalaman kung marami ang tumatangkilik sayo, kung marami ang pumirma sa scrapbook  mo, kung saan ilalagay ang pangalan na bumisita sabay hulog ng abuloy. Animo’y scrapbook ng kung sino ang susunod na hihiga sa malamig na kabaong. So! Suggestion kung lang kung sakaling maisipan nyong dumaan sa kaibigan o kapitbahay na kakamatay lang, mas magaganda at mas nanaisin kung dumalaw sa huling araw na, para mas matagal ang schedule mo sa kabaong dahil for sure marami na ang nauna sayo at may nakareserve pa bale dalawang kabaong.

Balik tayo sa mga taong galit sa mundo pagkasama ako. Hindi mo naman kasi masisi ang mga taong insecure at hindi rin naman kasi ako manhid para hindi ko maramdaman kung may HG (Hidden GALIT) ang taong kinakausap ko. Natural, ako naman nagtratransform sa PLASTIC mode, para kunwari abot langit ang saya ko dahil kausap ko sila. Dalawa lang naman ang mukha  ng piso, ULO o BUNTOT. Kung buntot sayo talo ka, kung ulo akin panalo ako. Ito lang yun eh ! KUNG HINDI MO AKO GUSTO, KAHIT ANONG MANGYARI MAS LALO HINDI KITA GUSTO! Gets mo!?

i got BI-POLAR

maraming pagkakataon minsan iniisip ko na mag-isa lang ako sa mundo. walang kasama at minsan kinakausap na lang ang sarili. hindi ko maintindihan kung bakit pero alam ko na nasa paligid lang ang kasagutan. sa lugar na aking napupuntahan at pupuntahan pa. sa mga taong aking nakakasalamuha at makakasalamuha pa. sa pangyayaring minsang iniyakan ko at nagbigay ngiti sa aking mga labi. ALAM kong nandoon ang mga sagot sa mga tanong ko — and tungkol mundong ginagalawan ko.

hindi naman siguro masama ang maging ako, bilang ako. minsan tanga, minsan engot, minsan bobo at minsan walang pake-alam sa mundo. LONER na kung loner! masaya naman ako sa tuwing nag-iisa lang ako. bagay na hindi naiintindihan ng ibang tao. sabi “it’s not how you start your life, its how you end it” -ANGELOU DE LEON, linyang sinang-ayunan ko. wala naman sigurong nakaka-alam kung papano ko wawakasan ang buhay ko. kung masaya o malungkot. kung nakasimangot o nakangiti. kung umiiyak o nakatawa. kung mag-isa o may pamilya.

hindi naman daw bagay sa akin maging loner. sa kadahilanang  napapasaya ko ang taong nakakasama ko. marunong at magaling daw akong makisama. NO DULL MOMENT kung ikanga. yun ang pagkakaalam nila. pero sa tingin ko hindi naman lahat ng nakatawa, masaya? dahil ako mismo sarili kong kalungkutan hinuhugot ko pa sa ibang bagay. sa edad ko bente uno. marami na rin akong napag-daan. problema, pera, pag-ibig at kalaswaan. hindi man alam ng mga taong malapit sa akin pero alam ko na sa darating na mga araw,maiintindihan din nila kung bakit ko tinago ang mga iyon. siguro mas malakas lang ang HIDDEN AREA ko sa JOHARI’s window. di pa ako handa na sabihin ang mga mapuputi at maiitim kong secreto.

pero laging hinahanap ng kasama ko ang presensya ko. hindi ko alam bakit. sa inuman ok na kung walang pulutan present lang ako. simpleng bagay napapalaki, nagiging topic kung ako ang unang nakakapuna. kahit korny nagiging box -office ang comedy kung ako ang tumira. pero ganun pa man ang lahat ng iyon parte ng script ko. MAGKUNWARI! NAKAMASKARA! NAGTATAGO!

hindi kailan may nabubuwag sa akin ang pagiging ganito. ako ito at sana maintindihan nyo! sa araw masaya sa gabi malungkot, umiiyak at naghahanap ng kasama — BI-POLAR!

laban ko sa agosto — KOKAK!

noong una’y animo’y pangarap ko ang pumasok sa ospital. humiga sa kama, na may dekstros at pagsilbihan ng nakakarami. pakiramdam ko kasi para akong hari na pinagsisilbihan ng mga alipin ko. pero mahirap pala ang katotohanan na pag ikaw na ang nasa kama. nakaratay. inutil. walang magawa. nakatingin lang habang ang lahat ng tao namomoblema sa kalagayan mo. mahirap ang malagay sa alanganin. kung saan maya-maya may papasok ng babaeng nakaputi kukunan ka ng dugo na parang bampira sa umaga. iinom ka ng gamot na pagkabigat sa katawan at pati ang ihi mo kailangan mong sukatin.

doon ko lang naisip na ang buhay ay parang saranggola. dumedepende ang ganda at tayog ng lipad nito sa pagkagawa. kung hindi mo iniingatan ang kalusugan mo sigurado tabingi ang saranggola ng buhay mo. sa laro ng saranggola ko, maraming bagay ang dapat kung isipin ang tigas ng kawayan ng ginamit ko. ang tibay ng platstik ng nakatapak sa kawayan at kung kung gaano katibay ang lubid ng buhay ko para salubungin ang malalakas na hangin sa itaas.

habang nasa loob ako ng kwarto, iisa lang ang iniisip ko. mabubuhay pa kaya ako o tapos na ang misyon ko. hindi mo ma-iaalis sa isipan ko ang mag-isip ng ganito. lalo pa’t sa dami ng test na ginagawa. sa dami ng antibiotic na iniinom ko. sa dami ng dugong kinukuha sa akin. sa dami ng karayom na tinutusok sa katawan ko. habang ang isipan ko ay walang ideya kung ano na ang nangyayari sa buo kong katawan. hindi ko alam kung ano ba talaga ang tunay na karadaman ko o pinagtritripan lang talaga ako ng mga doktor.

masakit man isipin na pumasok ako sa ospital pagkatapos ng kaarawan ko. masakit isipin na kakabertday ko lang, nasa loob agad ako ng ospital. pero mas pinili ko ang ganito. mas pinili ko ang maging alipin ng eksperto nang sa ganun malaman ko ang tunay na karamdaman ng katawan ko. sa mga panahong iyo, laging nan dyan ang pamilya ko upang dumamay. kaibigan para bigyan ako ng lakas at panginoon diyos para gabayan ako at bigyan pa ng pangalawang pagkakataon.

hanggang ngayon, di pa ako pumupasok sa trabaho. nagpapahinga. nagpapalakas. siguro nga’y malas ang 2009  sa akin. siguro nga’y kailangan ko ng panibagong AKO sa 2010.

walang nakaka-alam. pero isa lang ang natutunan ko sa karanasan kong ito. WALANG IBANG TUTULONG SA SARILI KO —– KUNDI AKO.

kaya ko to!!

alamat ng walang kwenta

tahimik ang paligid. bilog ang buwan. tanging palo ng hangin ang maririnig mo sa paligid. alas onse na nang gabii habang tulog na ang lahat. biglang may kumuha sa mga tao sa barrio wang enta.

“waaaaaaaaaaaaaaaaaaaggggggggggggggggggggggggggg”

takot ang lahat sa nangyari. habang ang iba naman ay hindi mapakali kung ano ang gagawin.  nagsisigawan. nagtatakbukan. nag-iiyakan.

“ba’t sila nagtatakbuhan? ano ang problema? mom? dad? kayo ba yan? san na kayo? ‘

habang nag-aalala ang lahat sa nangyari sa barrio wang enta. may magsyotang di maayos -ayos ang problema kung sino ang aalis para tumakas sa lugar. ayaw ng babaeng  iwan ang lupang nag-mulat sa kanya sa kalaswaan. ang lugar kung saan sikat sya bilang pokpok at laging bida sa miss gay dahil mukha syang lalake.

at umalis ang lalake at hindi na inisip ang kayang syota mula pa noong silay isang malapot na protein substance at ang babae ay nagpasyang magpaiwan para sa kanya tunay na minamahal. hindi man niya masabi-sabi sa hayop na to. pero sa tuwing nakikita nya itong nakatali at naghihintay ng kanyang kamatayan. iisa lang ang iniisip ng babae

“kung kaya ko lang pakawalan ka”.

sa kabilang dako ng istorya, ang lahat ay takot na at hindi alam ang gagawin. biglang ——–

dumating na ang higante. winasak ang barrio wang enta. pinatay ang mga mamamayan.  walang natira. patay lahat. kawawa. malungkot. di kaaya-aya.  walang nagawa mga nakatira sa nasabing barrio.

dahil na rin sa pag-usbong ng makabagong teknolohiya. maraming nagbago sa lugar na dating barrio wang enta. naging walang kwenta na ang mga nakatira dito. may mga tanong at sagot na talagang walang kwenta. hindi nagtagal naging barrio walang kwenta na ang tawag dito.

walang kwenta ang kwento ko. sana naisip nyo na walang kwenta to. wahahaha!! kokak

lesson learned : im not stupid i just know how to appreciate NONSENSE things

hinagpis ni MR. KOKAK!

magulo. maingay. matamlay.

ang dami kung iniisip nitong nakalipas ng mga araw o dapat ko bang sabihin na buwan. kung gayon kahit ang magsulat at maglagay ng madaliang post dito sa mundo ko sa blag ay hindi ko magawa. ang daming nangyari, na halos di ko namalayan na tapos na pala ang bakasyon. may masayang pagkakataon, lungkot, galit at kahit walang kibo, tila wala ako sa mundo. ayokong isipin na marami akong problema sa nakalipas na mga araw. ayoko ring isipin na lugmok ako sa mundong pinapasan. pero hindi natin hawak ang daloy o script ng buhay natin. maaring tatawa ka sa ngayon pero iiyak mamaya. nakaka-inis ano?

ilang beses kong sinubukang ngumiti, nang sa ganon dili nila makita ang lungkot na dala ng aking mata. pero minsan sa tuwing ako’y mag-isa hindi ko mapigilan ang umiyak at magtanong kung “bakit”. wala akong pake kung ano ang sasabihin nila. hindi naman sukatan ng pagiging malakas ang pag-iyak.

pamilya. pag-aaral. trabaho. kalusugan. sarili ko.

ang dami kong iniisip. bunso’y ma’y tila “I BACK PACK THE WORLD (pasan ko ang mundo)” na. pero ok lang yun. darating ang mga araw “I WILL WAKE UP AND POWDER YOU (babangon ako’t dudurugon kita)” kung sino ka mang may dala ng problema sa mundo.

hehehehe.. dyan ko na lang dinadala ang lahat, sa pagpapatawa. pero minsan ang mahirap kasi,pati ang sarili mo di mo kayang mapatawa. minsan iniisip ko ang kumutil ng sariling buhay (KOKAK) pero hindi naman siguro lahat nadadaan sa ganitong paraan. malakas kaming mga palaka. hindi kami basta-bastang sumusuko. umulan umaraw, uminit o may bagyo, buo parin kami nasa damo at nag-iingay sumusigaw ng “EVERYDAY IS A NEW DAY” and “I WONDER WHAT WILL I LEARN TOMORROW”

kokaakkk!!! kaya ko to!

supervisor pede meal break?

tang-ina! nakakainis talaga tong mga supervisor minsan. para namang hindi sila naging AGENT noong una. kung maka-asta eh parang ang galing galing na. wala akong magawa jan. mas malaking ranggo ibig sabihin mas malaking ULO.

kanina habang nagdadial ako — dahil na nga sa ako’y isang callboy at trabaho ko ang kuma-usap ng mga puti sa telepono. nakasanayan ko na ang late kumain MINSAN pero hindi sa ngayon.  kahit papano nakakapagod at NAKAKAGUTOM talaga ang ganitong trabaho. alas singko palang ng umaga hanggang alas onse-trenta kang magsasalita, makikipagpilitan sa mga kanong tanga, makikipag-away at makikipagPLASTIKAN!? sino ba ang hindi mapapagod jan!? ha!? at sino ang hindi magugutom jan!?

alas otso-trenta na ng umaga, kaunti nalang ang natira sa terminal namin dahil nagmemeal break na ang lahat, habang ako bumubula pa ang bibig sa kakabasa ng survey at kakatanong sa mga bobong kanong kaka-aktivate o kaka-upgrade lang ng T-M selphone nila. lumapit sa akin ang supervisor ko sabi ” AUGUS in 30 minutes do a lot of completes, ok?”. dahil na rin sa maliit ang productivity rate ko at nandidilim na ang paningin ko sa gutom hindi na ako nagdalawang isip na tanungin ang supervisor ko na may halong pelosopo faktor “AM I NOT GOING TO EAT YET”, sabay sabi ng quality assurance supervisor ko ng “YEAh IT WAS LIKE HE WAS TELLING  THAT HE IS HUNGRY —— “. akalain mo yung sinabi nya na “ME TOO IM HUNGRY”. hungry sa mukha nya wala naman syang ginawa kundi ang maglakad na may kembot sa pwet (BADING KASI), tapos sasabihin nyang “me too”.

buti nalang pinakain nya na ako. napansin siguro nya na parang hindi na maganda ang takbo ng pananalita ko. wahahaha. pero may inis pa rin ako sayo bading ka!

minsan kasi dapat kayo nga supervisor maging mabuti kayo minsan. isipin nyo na minsan nyo ring napagdaan ang ganitong trabaho. dapat alam nyo kung ano ang pakiramdam ng mga kalamay nyo. makibagay kayo. hindi ko nilalahat pero meron talagang iba ng lumulubo ang ulo. porket nanjan na kayo. hahaii.. kaya ikaw umayos ka sa buhay mo!!

grrrrr! KOKAAAAAAKKKKKK