alamat ng walang kwenta
Posted by: rebeldengpalaka on: Hulyo 11, 2009
tahimik ang paligid. bilog ang buwan. tanging palo ng hangin ang maririnig mo sa paligid. alas onse na nang gabii habang tulog na ang lahat. biglang may kumuha sa mga tao sa barrio wang enta.
“waaaaaaaaaaaaaaaaaaaggggggggggggggggggggggggggg”
takot ang lahat sa nangyari. habang ang iba naman ay hindi mapakali kung ano ang gagawin. nagsisigawan. nagtatakbukan. nag-iiyakan.
“ba’t sila nagtatakbuhan? ano ang problema? mom? dad? kayo ba yan? san na kayo? ‘
habang nag-aalala ang lahat sa nangyari sa barrio wang enta. may magsyotang di maayos -ayos ang problema kung sino ang aalis para tumakas sa lugar. ayaw ng babaeng iwan ang lupang nag-mulat sa kanya sa kalaswaan. ang lugar kung saan sikat sya bilang pokpok at laging bida sa miss gay dahil mukha syang lalake.
at umalis ang lalake at hindi na inisip ang kayang syota mula pa noong silay isang malapot na protein substance at ang babae ay nagpasyang magpaiwan para sa kanya tunay na minamahal. hindi man niya masabi-sabi sa hayop na to. pero sa tuwing nakikita nya itong nakatali at naghihintay ng kanyang kamatayan. iisa lang ang iniisip ng babae
“kung kaya ko lang pakawalan ka”.
sa kabilang dako ng istorya, ang lahat ay takot na at hindi alam ang gagawin. biglang ——–
dumating na ang higante. winasak ang barrio wang enta. pinatay ang mga mamamayan. walang natira. patay lahat. kawawa. malungkot. di kaaya-aya. walang nagawa mga nakatira sa nasabing barrio.
dahil na rin sa pag-usbong ng makabagong teknolohiya. maraming nagbago sa lugar na dating barrio wang enta. naging walang kwenta na ang mga nakatira dito. may mga tanong at sagot na talagang walang kwenta. hindi nagtagal naging barrio walang kwenta na ang tawag dito.
walang kwenta ang kwento ko. sana naisip nyo na walang kwenta to. wahahaha!! kokak
lesson learned : im not stupid i just know how to appreciate NONSENSE things
hinagpis ni MR. KOKAK!
Posted by: rebeldengpalaka on: Hunyo 15, 2009
magulo. maingay. matamlay.
ang dami kung iniisip nitong nakalipas ng mga araw o dapat ko bang sabihin na buwan. kung gayon kahit ang magsulat at maglagay ng madaliang post dito sa mundo ko sa blag ay hindi ko magawa. ang daming nangyari, na halos di ko namalayan na tapos na pala ang bakasyon. may masayang pagkakataon, lungkot, galit at kahit walang kibo, tila wala ako sa mundo. ayokong isipin na marami akong problema sa nakalipas na mga araw. ayoko ring isipin na lugmok ako sa mundong pinapasan. pero hindi natin hawak ang daloy o script ng buhay natin. maaring tatawa ka sa ngayon pero iiyak mamaya. nakaka-inis ano?
ilang beses kong sinubukang ngumiti, nang sa ganon dili nila makita ang lungkot na dala ng aking mata. pero minsan sa tuwing ako’y mag-isa hindi ko mapigilan ang umiyak at magtanong kung “bakit”. wala akong pake kung ano ang sasabihin nila. hindi naman sukatan ng pagiging malakas ang pag-iyak.
pamilya. pag-aaral. trabaho. kalusugan. sarili ko.
ang dami kong iniisip. bunso’y ma’y tila “I BACK PACK THE WORLD (pasan ko ang mundo)” na. pero ok lang yun. darating ang mga araw “I WILL WAKE UP AND POWDER YOU (babangon ako’t dudurugon kita)” kung sino ka mang may dala ng problema sa mundo.
hehehehe.. dyan ko na lang dinadala ang lahat, sa pagpapatawa. pero minsan ang mahirap kasi,pati ang sarili mo di mo kayang mapatawa. minsan iniisip ko ang kumutil ng sariling buhay (KOKAK) pero hindi naman siguro lahat nadadaan sa ganitong paraan. malakas kaming mga palaka. hindi kami basta-bastang sumusuko. umulan umaraw, uminit o may bagyo, buo parin kami nasa damo at nag-iingay sumusigaw ng “EVERYDAY IS A NEW DAY” and “I WONDER WHAT WILL I LEARN TOMORROW”
kokaakkk!!! kaya ko to!
supervisor pede meal break?
Posted by: rebeldengpalaka on: Mayo 8, 2009
tang-ina! nakakainis talaga tong mga supervisor minsan. para namang hindi sila naging AGENT noong una. kung maka-asta eh parang ang galing galing na. wala akong magawa jan. mas malaking ranggo ibig sabihin mas malaking ULO.
kanina habang nagdadial ako — dahil na nga sa ako’y isang callboy at trabaho ko ang kuma-usap ng mga puti sa telepono. nakasanayan ko na ang late kumain MINSAN pero hindi sa ngayon. kahit papano nakakapagod at NAKAKAGUTOM talaga ang ganitong trabaho. alas singko palang ng umaga hanggang alas onse-trenta kang magsasalita, makikipagpilitan sa mga kanong tanga, makikipag-away at makikipagPLASTIKAN!? sino ba ang hindi mapapagod jan!? ha!? at sino ang hindi magugutom jan!?
alas otso-trenta na ng umaga, kaunti nalang ang natira sa terminal namin dahil nagmemeal break na ang lahat, habang ako bumubula pa ang bibig sa kakabasa ng survey at kakatanong sa mga bobong kanong kaka-aktivate o kaka-upgrade lang ng T-M selphone nila. lumapit sa akin ang supervisor ko sabi ” AUGUS in 30 minutes do a lot of completes, ok?”. dahil na rin sa maliit ang productivity rate ko at nandidilim na ang paningin ko sa gutom hindi na ako nagdalawang isip na tanungin ang supervisor ko na may halong pelosopo faktor “AM I NOT GOING TO EAT YET”, sabay sabi ng quality assurance supervisor ko ng “YEAh IT WAS LIKE HE WAS TELLING THAT HE IS HUNGRY —— “. akalain mo yung sinabi nya na “ME TOO IM HUNGRY”. hungry sa mukha nya wala naman syang ginawa kundi ang maglakad na may kembot sa pwet (BADING KASI), tapos sasabihin nyang “me too”.
buti nalang pinakain nya na ako. napansin siguro nya na parang hindi na maganda ang takbo ng pananalita ko. wahahaha. pero may inis pa rin ako sayo bading ka!
minsan kasi dapat kayo nga supervisor maging mabuti kayo minsan. isipin nyo na minsan nyo ring napagdaan ang ganitong trabaho. dapat alam nyo kung ano ang pakiramdam ng mga kalamay nyo. makibagay kayo. hindi ko nilalahat pero meron talagang iba ng lumulubo ang ulo. porket nanjan na kayo. hahaii.. kaya ikaw umayos ka sa buhay mo!!
grrrrr! KOKAAAAAAKKKKKK
LIBRE mangarap
Posted by: rebeldengpalaka on: Mayo 8, 2009
ang dami kong pinapangarap sa buhay. ang dami kung gustong bilhin, maangkin, mapuntahan, masuot, magamit, makain at mapasaakin pang habang buhay. minsan nga e, lumilipad ang utak ko sa kaaisip ng mga bagay na kahit papano hindi naman masyadong mahirap abutin, mga bagay na di gaanong malayo sa katotohanan. ikanga ng iba “LIBRE LANG NAMAN ANG MANGARAP”.
sa edad kong 20 marami na akong narating sa buhay. may trabahong maganda. nag-aaral sa dekalidad na institusyon. may masayang pamilya na handang tumulong sa akin. nakakabili at nakakakain ng mga pagkaing minsan kung gugustuhin ko. marami narin akong napuntahan dahil na rin sa pagsisikap ko.
pero pano ang bukas? kung hindi ko na kaya!? pano nalang ang mga pangarap kong hindi ko pa naabot. may pag-asa pa kayang mahawakan ko to, kung saka-sakaling mapagod ako sa pangangarap ng mga bagay na kinakailangan ng mahabaang pasyensya!?pano nga kaya!? hahaii!? mahirap ano!?
sa ngayon ang pangarap ko lang naman sa buhay ang makapagtapos ng sikolohiya, mag-aabugado pagkatapos. matulungan ang pamilya at maituloy ang pinaplano naming gumawa ng coffee shop kasama ang barkada ko. pero ang isa sa mga pangarap ko talaga sa buhay ang mailagay ang saya, lungkot, galit, gulo, ingay, pait, tuwa, at liwanag ng bawat tao sa pang-araw araw sa isang litrato at yan ay ang maging —
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
“GANYAN BA TALAGA KAYONG MGA LALAKI? MANLOLOKO?”
Posted by: rebeldengpalaka on: Abril 25, 2009
matagal na sana ko itong isulat. pinag-iisipan ko talaga ng maayos kung isasali ko ba ito sa mga koleksyon ko ng mga blag. mag-iilang buwan na rin ang nakalipas ng kalilala ko ang babaeng, kahit papano ay nagpatibok ng puso ko sa pangalawang pagkakataon.
naging kaklase ko sya, at naging malapit kami sa isa’t-isa.
nagsimula ang lahat ng nagkasama kami sa isang smoking session sa labas ng school namin. hindi ko akalain na makakasama ko pala ang babaeng magugustuhan ko sa trip ko na paninigarilyo. sabi nya sakin, yosi muna daw kami habang hinihintay nya yung pinsan nya. sabi ko naman PINSAN nga ba ang hinihintay ng babaeng ito? sa ganda ny,a na may lahing koreana. hay! nako pinsan nga ba!? o pinsan pinsanan.
hindi naman ako magulong kausap edi sinamahan ko na. maya-maya umalis na sya kasi nandun na umano ang pinsan nya, naghihintay sa lugar na pinagkasunduan nila kung saan sila magkikita. sabi ko “hatid na kita”. bumalik ako sa mall mag-isa.
naglupaypay. nagpaka-emo. nagpakasenti. habang iniisip ang mukha nya.
nang naisipan ko ng umuwi. nakita ko ang dalawa sa isang restaurant,kumain. iba ang tinginan. parang hindi magpinsan. alam kung may iba sa kanila. pero dahil sabi nya. naniwala ako. nabuhayan ako sa sinabi nyang wala nga syang bf. hahaiii.. sa wakas.
makalipas ang ilang araw ng pagpaparamdam. habang naglalakad kami sa mall kasama pa ang iba ko pang kaklase. nakita ko ang sinasabi nyang pinsan. sabi ko “pinsan mo, may kasamang babae”. maya-maya biglang nag-iba nag-ihip ng hangin. hindi na kumikibo. at parang maluha-luha na ang mata. sabi nya ayaw pa raw niyang umuwi at nagyaya ng isang yosi break.
doon nilabas niya ang lahat, inamin na hindi nya nga pinsan ang lalaki. boyfriend nya ito at mag-iisang taon na sila. masakit na medyo masaya pero ayaw kong kung isipin na pinagsasamantalahan ko ang sitwasyon nila. umiyak sya sa harap ko.
wala akong magawa. mi kahit panyo ko hindi ko naibigay, speechless ako. unang babaeng umiyak sa harap ko. sabay sabi nya “GANYAN BA TALAGA KAYONG MGA LALAKI? MANLOLOKO?”
ang sakit!
upgraded na JACK EN POY
Posted by: rebeldengpalaka on: Abril 12, 2009
minsan naisip ko kung bakit tanging gunting, papel at bato lang ang ginagamit sa larong jack en poy. depressing! kasi kung iisipin mo pano matatalo ng papel ang bato kung bato pa rin naman ito kung babalutin ng papel. e pano kung napakalaking bato ang babalutin ng papel na kakaramput diba!? bakit natatalo ng gunting ang papel, eh pano kung ang kinalabasan ng paggunting ay STARS, MOON, HEART at marami pang bonggang shape!? o diba winner parin?!
kaya inisip ko na dapat dagdagan na ang mga gagamiting kasangkapan sa paglalaro ng jack en poy.
PAKO vs BATO: matatalo ng pako ang batong malaki. kasi nadudurog ito ng pakong ginagamit sa atip. sosyal!
APOY vs PAPEL: walang takas ang papel sa apoy dahil siguradong abo ang patutunguhan ng papel nyo. kahit stationary pa yan o special paper.
FORK vs GUNTING: ewan ko lang hindi masira ang gunting mo kung pipilitin mong guntingin ang tinidor kong napakamahal. gudluck na lang.
at kung tatanungin nyo ako kung ano ang makakatalo sa PAKO, GUNTING at FORK? ewan! hindi ko rin alam. hindi ko rin naman kasi na try na gamitin ang mga ito. suggestion lang naman tong sa akin.. ang galing ano!?
sino ang unang gustong chumalenge sa akin raise to 1,000,000.. kokak!
pelikulang T2 — depressing!
Posted by: rebeldengpalaka on: Abril 12, 2009
PSSST! PSSSSTT!
hindi natin mapagkakaila na lahat ng tao bukang bibig ang pelikulang T2 ng award winning aktres na si Maricel Soriano. sa mga teasers pa lang na pinapalabas sa mga advertisements, talagang mamamangha ka sa taglay na ganda ng pelikula. kaya nga teasers diba!? kasi yun, yung pinakamagandang parte ng pelikula, kahit hindi naman. pero ganyan tayong mga pinoy madaling mabola.
ayokong maging bastos at napakamapanuring manonood. pero iisa lang ang masasabi ko sa T2 “hindi maganda”.
excited kaming lahat na manood ng nasabing pelikula. pagkatapos ng trabaho. nag-usap-usap kami na manood ng T2, dahil na rin sa akalang maganda ito edi go narin ako at nanood narin ako kasi makahorror din naman ang type ng movies ko. gaya ng sabi ng golden rule “ang pagsisi ay laging nasa huli”. marami akong hindi inaasahan sa pelikula. hindi ko inaasahan na ganun pala ang pagkagawa ng T2.
SETTINGS: sinong mag-aakala na ang mundo pala ng mga engkanto eh para rin palang new york city o mas maganda pa. pero ang tanging makakagiba ng naturang mundo ay ASIN. ano daw yun?! T2 ang pangalan ng tenement kung saan kukunin ang batang si angeline. isang lumang building na parang apartment sa sobrang daming kwarto.
GRAPHICS: sa tuwing lumalabas na ang parte ng pelikulang ginagamitan na ng grapiks. hindi ko talaga makaya ang hind masabi ang salitang JOKE. mula sa mga baboy na tumawid sa isang daan na humarang sa isang bus. napakacomputerize. may isa ring parte ang pelikula kung saan may parang spider man doon, na biglang humaba ang dila, naging baboy at naging manananggal. GRAPIKS?? korny. as in napaka corny. may isa pa! akalain mo yung parte na laging cinocomercial sa TV yung parte na napakaraming daga. korny din ang grapiks doon, at tanging ilaw lang ng lampara ni TETSIE AGBAYANI ang makakapatay sa mga computerize na daga.
STORY: ang kwento ay umiikot sa isang batang kalahating engkanto at tao. kukunin sya ng kanyang ina bago sumapit ang ikasiyam na kaarawan ng bata. kaya T2 ang title kasi sa gusaling T2 gagawin ang pagsundo sa bata at kaya laging may “PSSST” kasi yun, yung palatandaan na may sumusundo na sa kanila.
kung titingnan mo ng maayos delakidad ang mga artista. pero aanhin mo naman ang artista kung hindi ka kuntento sa pelikula. hindi naman siguro ang artista ang dahilan kung bakit kami nanood — ang storya ang dahilan. hindi rin naman siguro kami tanga para sabihing maganda at nakakatakot ang pelikula kung alam kong hindi naman talaga maganda at nakakatawa ang ibang parte ng show.
pasensya kung sobrang mapanuri ako. pinapractice ko lang FREEDOM OF SPEECH ko. well sa lahat ng gusto ng manood ng T2 good luck nalang. iba iba kasi tayo ng taste.
“HOW LIKELY AM I TO RECOMMEND THE MOVIE? from zero – ten”
three!
my mom is a gangster!
Posted by: rebeldengpalaka on: Abril 6, 2009
“GUMISING NA KAYO! NANGGALING NALANG AKO SA IMPIYERNO PAGBALIK KO TULOG PA KAYO! ANG LABAS ANG DUMI-DUMI! ANONG ORAS NA?! NAPAKAINIT NA SA LABAS! ANG IBA ANG DAMI NG NATAPOS KAYO TULOG PA! ANONG GUSTO NYO AKO PA ANG GUMAWA SA LAHAT NG GAWAIN BAGAY! GUSTO NYO PAGSILBIHAN KO PA KAYO. GUMISING NA KAYO! GUMISING NA KAYO! HUWAG NYONG HINTAYIN NA MAGALIT AKO ———–”
at namuhay silang maligaya at may kunot sa mukha. yan ang laging hiyaw ng nanay ko, sa umaga. ikangan ng iba. morning machine gun. malakas na panlaban sa mga abusayaf sa sulu. hindi ko nga alam kung papano namin mapapa-alis ang nasabing sumpa sa bibig ng nanay ko. magsisimula pa lang kami ISANG MILYON NA ANG NASABI nya. ang galing talaga ng nanay ko!
bihira lang din naman kasi ang mga nanay na pavirgin ang bibig. lahat ata bongangera. sa lahat ng aspeto ang nanay umano ang nakaka-alam. AGREE OR DISAGREE? well ang nanay ko. oo! para sa kanya alam nya lahat. kaya minsan binubola sya ng kuya ko ng SWEET ibig sabihin SWEETO (sa bisaya : alam lahat). natatawa nalang kami.
hindi ko nga alam kung papano napasagot ng tatay ko ang ganitong klase bibig. hindi ko rin alam kung bakit pag ang machine gun na ang lumabas. hindi na kumikibo ang haligi ng tahanan. siguro durog na sa mga bala na tumama. ang bilis kaya tumira! wahaha.
minsan natatawa na lang ako. kasi ang ganda pa naman ng panaginip ko ng minsan biglang parang umiiba na ata ang dialog ng mga tauhan sa dreams ko. ang bilis at hindi na ata nababagay sa takbo ng istorya. BIBIG NA PALA NG NANAY KO ANG NARIRINIG KO. kokak! kokak! kokak!
usapang tsinelas
Posted by: rebeldengpalaka on: Abril 4, 2009
hindi ko lubos maisip na dalawampung taon na pala akong buhay dito sa mundo. dalawampung taong na puno ng tawa, iyak, galit, at saya. sa nakalipas na mga taon. ang dami ko palang naranasan na, aaminin ko ngayon malimit ko nalang ginagawa o mas magandang sabihin na hindi ko na talaga ginagawa. likas sa mga bata ang maglaro. kahit anong mahawakan, binibigyan ng ideya para lang mabigyan ng bagong laro.
usapang tsinelas tayo sa ngayon. umagang-umaga maingay na ang mga bata sa kalye. dahilan kung bakit nagising ka. dahil narinig mo ang boses ng kaibigan mong lagi mong kasama sa paglalaro. kahit sa anong dahilan ng paghati sa grupo laging kayong dalawa ang nagsasama. siguro dahil narin sa tuwing kayong dalawa ang magkasama, laging panalo ang grupo at kung matalo man “OKEY” parin, kasi nga magkasama kayo. yan ang pagkakaibigang nabuo sa kalye.
unang laro : tumbang preso — ano ang panama nila sa bagong bili mong tsinelas. sa panahon ko lagi lang akong nanghihiram ng tsinelas kasi ang bagong tsinelas hindi pinapapalabas ng nanay. pero ok lang kasi maganda naman ang napunta sa akin. medyo makapal-kapal pa ang ilalim. medyo bago. pagtumama sa lata sigurado pupulutin ang lata sa malayo.
mas maganda ang tsinelas sa panahon ko mas magaling daw ang tama. mas malayo ang kapupuntahan ng lata pag natamaan ng tsinelas. ang bidang brand sa panahon ko —– SPARTAN! ang galing ano!?
pangalawang laro: bending (larong pangbabae) — sa larong ito, mas panalo ang tsinelas na medyo gamit na. yun tipong parang butas na ang ilalim. kasi ang sa larong ito kailangan ang masusing balanse sa katawan. kasi naman sa larong ito and tsinelas ilalagay kasi saan tapos tatalon-talon ang maglalaro para matamaan ang tsinelas ng kalaban. tapos sa huli kailangan mong mgbebending. siguro kung ang lahat ng gymnastics contestant natin naglalaro ng bending malamang magandang training yun para makakuha ng medalya sa olimpiks.
ang bidang tsinelas dito — ANG PATAPON NA TSINELAS NI TATAY — solb!
pangatlong laro: tapunan tsinelas (labayay tsinelas) — ito yung laro na may kinalaman sa tsinelas kung saan may isang taya. tapos ang pares ng tsinelas ng maglalaro ay nasa unahan na para bang may FIRING SQUAD. tapos titirahin ng may ari ang sariling tsinelas sa ganung paraan kung malayu-layo ang aabutin ng pagkatama sa tsinelas mas maganda para mas madali syang makabalik sa based. sa larong ito klase-klaseng tsinelas ang nagsisilabasan animo’y parang UNITED NATIONS ng mga tsinelas. may bagong bili. may tsinelas na iba na ang kulay ng strap sa orihinal ng kulay. meron namang PAKO nalang ang nagbibigay buhay sa tsinelas para magamit. meron naman kinarir ang paglalaro. may tsinelas talagang EXCLUSIVE lang sa mga ganitong laro. kasi iba ang itsura ng kanan sa kaliwa. masasabi mo talaga panglaro lang ang tsinelas kasi wala naman itong strap.
ang bidang tsinelas dito — “MANY TO MENTION” hanggang pumasok si ISLANDER sa eksana. pero tapos na ang laro eh.. uwian na daw. bukas nalang kung maglalaro pa kami ulit.
hahaii. ang sarap kung iyong babalikan ang mga panahon kung saan wala kang iniisip ano. palaro laro na lang. tapos kung sisigaw na ang nanay na uwian na kakain. uuwi ka nalang. at higit sa lahat kung maaalala mo na ang kalyeng ito ang pinagsimulan ng magandang kabataan ko at dahil sa tsinelas na to nagkaroon ako ng tunay na kaibigan na TULAD MO!
litratos
Posted by: rebeldengpalaka on: Abril 2, 2009
ito yung mga kuha ko sa teleponong mabili. hindi ko pala nababanggit sa mga post ko na mahilig ako sa photography at kung pagbibigyan ng pagkakataon. sana may sirang ulo na magbibigay sa akin ng DSLR CAMERA. wahahaha..
ang kapal ko ano? well tingnan nyo na lang ang ilan sa mga kuha kong litrato.
isa, dalawa, tatlo say cheeezzze!!
sa lahat ano ang masasabi nyo sa mga litratos na aking ipinakita? nawa’y nagustuhan nyo at maliwanagan kayo sa hiling ko. DSLR camera poh ha hindi disposable.. waaggagaga
mukha ng palaka
chicolot, budots, nico name it all, yan ang tawag namin sa kanya. isa sa mga bestbudz ko na lagi kong kasama noon. pero dahil na rin sa busy na kami aming mga buhay-buhay malimit nalang kami magbonding. sya lagi ang gitarista ko, sa tuwing my music trip kami. isang SA scholar sa Unibersidad ng Ateneo de Davao at kasalukuyang kumukuha ng kursong COM SCI siguradong walang dull moments pagkasama mo tong si CHICOLOT ^___^rebeldeng palaka lng po!
ako ang may pakana sa lahat ng rebeldeng palaka sa mundo. mahilig magbasa ng libro, gumuhit ng abstract at ng kung ano-ano pa. kumukuha ng kursong SIKOLOGY at siguro yan ang isa sa dahilan kung bakit minsan nasasabi kong may tama ako. gaya ng litrato ko ngayon ---- LUMABAS KA NA KASI DUMI KA! paki-kokak nalang
http://www.crunchyroll.com/user/ugasunari
pampa-KOKAK ng PUSO